Nakikita ko ang bawat laro bilang isang musika ng estadistika—hindi biyaya, kundi ekwasyon sa galaw. Ang mga pattern: ritmo, kasanayan, at tahimik na tensyon—ito ang tunay na DNA ng championship.

Bilang isang data scientist mula sa Brooklyn, nakita ko na ang mga numero ay hindi makakapag-ii ng tunay na karanasan sa basketball. Ang pagkabawalan ay dahil sa emosyon, ingay, at ingay na presyon—hindi lang sa stats.

Bilang ang hindi naglalait—nagmumura sila sa likas na katotohan. Sa NBA Finals, ang totoong demon ay hindi ang manlalaro kundi ang model na hindi nagpapaham.

Hindi ang salita ang nagpapakita ng totoo—kundi ang mga numero. Sa bawat punto sa chart, may kuwento na hindi sinisigaw, kundi inaayos sa pagkakalkula. Ito ay hindi fandom, kundi siningil na elegansya.