ทำไมโรมส์แพ้แม้ข้อมูลบอกว่าควรชนะ

เรื่องหลอกลวงของแบบจำลองการพยากรณ์

ผมสร้างอัลกอริธึมทำนายผล NBA—จนเห็นโรมส์แพ้เกมที่ทุกตัวเลขร้องว่า “ความน่าจะชนะ” แต่สถิติไม่ได้พยากรณ์เกม; มันแปลงความปรารถนาเป็นความวุ่นวาย ในบรูคลิน พ่อผมเคยพูดว่า: ‘ศาลไม่แลกคณิตศาสตร์—มันแลกบริบท’ เช่นเดียวกับฮิวสตัน

การล่มสลายอย่างเงียบของประสิทธิภาพ

ในช่วงเวลาที่กดดันสูง ตัวแปมน้ำมนุษย์แทรกผ่านข้อมูลสะอาด การยิงฟรีThrow? มันไม่ใช่แค่รูปแบบ—แต่คือความเหนื่อยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้การสุ่ม เราเพิ่มประสิทธิภาพให้แบบจำลอง แต่มองข้ามไปถึงปฏิกิริยาของผู้เล่นต่อเสียงฝูงชน ไมใช่ความน่าจะเป็น แบบจำลองไม่ได้ล้มเหลว—มันถูกปิดปากด้วยอารมณ์

เพราะสถิติจึงพูดไม่ออก

แบบจำลองทางสถิตคือบันได้ไปหาความจริง—but หากคุณฟังให้ออกไกลจากเสียงรบ ก็จะเห็นการยิงแตะละครั้งเป็นคำกระซอบในสนามเงียบ อัลกอริธึมพูด ‘ชนะ’ แต่มโคชกระซอบ ‘เชื่อมั่น’ เราเข้าใจผิดระหว่างการเชื่อมโยงกับสาเหตุ—andแย worse เราเข้าใจจังหวะเป็นเจตนาม

ตัวแปรที่ไม่มีโมเดล: มนุษยธรรม

data ไม่มีทางคำนึงถึงตาที่เหนื่อยหรือขาที่หมดแรงหลังเที่ยคืน สัญลักษณ์ DNP หมายถึงอะไร? มันไม่ใช่ว่า “Data Not Predicted” —แต่ว่า “Desire Not Perfect” คนเล่นไม่ใชเวกเตอร์; เขาหายใจด้วยอารมณ์ระหว่างควอเตอร์ เมื่อแบบจำลองสามารถคาดคะเนความเร็ว—butไม่มีทางคาดคะเนจุดประสงค์

เราสร้างเครื่องมือเพื่อลดความยุ่งยาก…แต่มักครั้ง การพยากรณ์ที่แม่นยำที่สุดกลับกลายเป็นเสียงเงียบ