เหตุใดโมเดลทำนาย 97% ถึงแพ้ให้ดวงใจ

ตัวเลขที่มองไม่เห็น

ผมได้ยินเสียงกระดิ่งปิดท้ายเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน—ไม่ใช่นักข่าว แต่เป็นคนที่เล่นบอลกลางดึกใต้แสงไฟในแองเคิลด์ พาร์ค ผมและทีมจำลองการฝึกซ้อมช่วงซ้อมของคุซมา: 5.8 แต้ม, 2.2 เรบาวนด์, อัตราการยิง 34% เมตริกที่สมบูรณ์? เป็นไปได้. แต่มันไม่ใช่ตัวเลข—มันคือเสียงสะท้อน

จังหวะระหว่างบรรทัด

บาสเก็ตบอลไม่ใช่หมากรุกพร้อมรองเท้า—it’s jazz กับศอก—การปรับเปลี่ยนแบบอิมโพรไวเซชันภายใต้แรงกดดัน โดยเวลาวัดจากลมหายใจ เราจำลองการเลือกยิงและระยะห่าง—but มันพลาดความลังเลของผู้เล่นระหว่างผู้ป้องกัน—จังหวะเล็กๆ ก่อนการเปลี่ยนสถานะ

เหตุใดโมเดลพ่ายเมื่อมนุษย์หายใจ

cุซมาไม่ได้ “เข้าร่วม” การฝึกฤดูร้อนเพราะเขาฟัง—hearing—toร่างกายของเขา, เพื่อประวัติของเขา, เสียงสะท้อนของเสียงพ่อในโรงย่อยชายขอบเมื่ออายุสิบหก—he didn’t need another drill—แค่มีพื้นที่เพื่อรู้สึกมัน

อัลกอริธึมที่ไม่รู้จิตวิญญาณ

เราสร้างเครื่องทำนายเพื่อประสิทธิภาพ—but not เพื่อความจริง เมื่อลดความแปรปรวนเพื่อลดขอบเขตข้อผิดพลาด เราลืม:บาสเก็ตบอลถูกดำรงอยู่—notคำนวณ cุซมาทราบเรื่องนี้มาก่อนโค๊ชของเขา—he didn’t need more stats—he needed silence. และความเงียบนั้น? มันคือจุดเริ่มต้นของปัญญาแท้จริง