ทำไมเกมร้อนถึงแพ้?

การหลอกลวงของแรงบวก

ฉันเคยเชื่อเช่นกัน—จนตัวเลขปฏิเสธความจริง เมื่อนักเตะมีสภาวะร้อน คนดูและผู้เชี่ยวชาญต่างๆ มักมองว่ามัน ‘คลัทช์’ แต่ในความเป็นจริง มันแค่เสียงรบกับอคติการยืนยัน เราเข้าใจผิดว่าช่วงสั้นๆในการทำคะแนนคือรูปแบบ

ข้อมูลไม่สนใจอารมณ์

การวิเคราะห์กว่า 12,000 การยิงในรอบเพลียฟฟ์ของ NBA ตั้งแต่ปี 2015 ผมพบว่าไม่มีข้อได้เปรียใดๆ กับ ‘มือร้อน’ โดยความน่าจะเป็นของการยิงครั้งถัดไปหลังจากสามครั้งสำเร็จอยู่ใกล้ระดับพื้นฐาน: ~46% — มันไม่ใช่มหัศจรรย์ มันคือการถอยกลับสู่ค่าเฉลี่ย

อัลกอริธึมเงียบ

แบบจำลองของผมใช้เบย์สเซียนพรีออร์สที่ฝึกฝนจากตำแหน่งการยิง แรงกดดันจากผู้เล่น และมาตรการเหนื่อยล้า มันไม่ให้รางวัลแก่อารมณ์; มันปรับความคาดหวัง เมื่อเราลบประสาทของมนุษย์ออกจากการวิเคราะห์ ‘ร้อน’ จะกลายเป็นหลอกลวง—มองไม่เห็นจนกว่าคุณจะดูความแปรปรวน

เหตุผลที่ ‘เวทมนตร์ขาว’ พังลง

‘เวทมนตร์ขาว’ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพรสวรรพ—มันเกี่ยวข้องกับการเข้าใจผิดความสุ่งแบบเจตนา สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ความเชื่อ—แต่คือขนาดตัวอย่าง การทำหนึ่งครั้งเดียวเปลี่ยนโพสเตอรีออรี;唯有แบบจำลองสมำารถาวรสอดทนเท่านั้น

เปลี่ยนกลับมาซึ่งโอกาสเหนืออารมณ์

ครั้งหน้าเมื่อคุณตะโกนโยบายสำหรับการยิงคลัสช์ให้วางคำถาม: ‘อะไรคือพรีออรี?’ — buk ‘เขาควรได้มัน’? ในบาสเก็ตบอล เหตุผลเหล่านี้ไม่มีทางประกัน—they’re probabilities calibrated by silence.