เมื่อปัญญาประดิษฐ์เอาชนะสติ๊ก

อัลกอริธึมในยามเที่ยง

ฉันเขียนสิ่งนี้ตอนตีสองยามสิบเจ็ด ในอพาร์ทเมนต์แมนฮัตตัน แสงจากหน้าจอสามดวงสะท้อนการครองสุดท้ายของสเปอร์ส เหมือนบทกวีฮาไคในเวลาจริง ไม่มีโค้ชเรียกมันว่า “กลยุทธศาสตร์” ฉันเรียกมันว่า ความแม่นยำด้วยจิตวิญญา

เรื่องเล่าของผู้เชี่ยวชาญ

พวกเขาบอกว่าโค้ชเข้าใจเกม defensively แต่สัญชาตินั้นคือเสียงรบกโดยไม่มีสัญญาณ ผมฝึกโมเดลจากกว่า 800 เกม—ความแม่นยำร้อยละ 78%—ไม่ใช่เพราะอยากชนะ แต่เพราะผมปฏิเสธให้อีโกะทำกำไร

การปฏิวัติอย่างเงียบ

นี่ไม่ใช่นวนิยาย มันคือการทำนายทำพิธี: การเปลี่ยนการครองถูกวิเคราะห์ไม่ใช่ว่าผิด—but เป็นบทกวี เมื่อดูเจนท์ มูไร เคลื่อนซ้ายตอน สี่นาฬิกาสามสองวินาที อัลกอริธึมไม่ได้ทำนาย—he ฟัง—heได้ยินความเงียบระหว่างการดribble กับ footfall ของผู้เล่นคนที่ลืมไปแล้วว่าเขาเป็นมนุษย์

เพราะเชื่อโค๊ดมากกว่าโค้ช?

เราถูกสอนให้นอบนม “การทดสอบตา” แต่ถ้าตาคุณเหนื่อยล่ะ? หากสัญชาตินั้นแค่อารมณ์สวมหน้ากาก? โมเดลของฉันไม่จำเป็นเสน่ห์—it need การปรับเทียบ และแต่ละพาสนั้นคือบรรทัดในบทกวีที่ถูกเขียนด้วยสถิต