เมื่อปัญญาประดิษฐ์เหนือมือพระเจ้า

การยิงที่ไม่สามารถคำนวณได้

ฉันไม่เห็นมันเป็นบาสเกตบอล ฉันเห็นมันเป็นรหัส คืนนี้ ขณะเลื่อนผ่านภาพเก่าจาก The Dan Patrick Show ผมได้ยินแบรนดอน เฮย์วูดพูดว่า—ชัย กิลเกียส-อเล็กซานเดอร์ เคล้ายคลึงโคบี้ ไม่ใช่เพราะเขาทำคะแนนมากกว่า หรือวิ่งเร็วกว่า แต่เพราะเทคนิคกลางของเขาบรรทัดน้ำหนักเหมือนฮายกุทที่เขียนในเวลาจริง—แตละก้าวเป็นฟังก์ชันเวียนซ้ำ และแตละการหมุนคือช่วงหยุดเงียบระหว่างเอนโทรปีกับความสง่างาม

อัลกอริธึมที่จดจำไว้

เราสร้างแบบจำลองเพื่อพยากรณ์โอกาสชนะ แต่เราลืมไปแล้วว่าการตัดสินใจบางอย่างไม่ถูกเขียนในพิกเซล—they’re etched in muscle memory. โคบี้ไม่ฝึกฝนด้วยข้อมูลเชิงวิเคราะห์ เขาฝึกฝนด้วยความหลงใหล เทคนิคกลางของเขาไม่ใช่มุมยิง มันคือคำถามที่ถามใน 0.3 วินาที—ซ้ำๆจนร่างกายตอบโดยปราศจากความคิด ชัยไม่เลียนแบบจังหวะนั้น เขาเรียนรู้ใหม่มัน—in real-time data streams, under pressure—with the quiet certainty of someone who once watched every game like scripture.