แม็กซิม เรย์โนด: ยักษ์เงียบผู้เปลี่ยนเกม

นักกลยุทธ์เชิงรุกที่เงียบ

ฉันสังเก็ตแม็กซิม เรย์โนดตลอดสี่ฤดูกาลที่สแตนฟอร์ด — มิใช่เพียงแค่ผู้ถูกมองว่าเป็นโอกาส แต่เป็นการทดลองทางการเคลื่อนไหวของมนุษย์ เขาไม่ขับเคลื่อนไปหาห่วงด้วยแรง; เขาแปลงมันได้ การเดินเท้าของเขาคือแคลคูลัสที่แฝงเป็นจังหวะ: สปิน, สเตปแบ็ก, เฟด — การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งถูกปรับให้สมดุลกับศูนย์ถ่วงของผู้ป้องกัน

เจ้าแห่งการป้องกัน

ตอนนี้มาพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเขาเคลื่อนไหว ความสูงของเขาให้เกราะ—but ไม่มีปีก เพื่อนร่วมลอดผ่านเขาเหมือนน้ำรอบหิน คนตัวเล็กเลื้อยผ่านเอวของเขา; คนตัวใหญ่ผลักเขาออกตำแหน่งเหมือนคลื่นที่ดึงเหล็ก anchors

อัจฉัยผู้สร้างพื้นที่

เขาโยนสามไม่ใช่เพราะเขาต้อง—but เพราะเขาทำได้ 44% จากการจับและยิงสามใน 84 ครั้ง? มันไม่ใช่โชค—มันคือวิศวกรรมความแม่นยำ d ในลีกที่ ‘พื้นที่’ เป็นสกุลเงิน เรย์โนดคือทรัพยากรและภาระ: การโจมตีสนับสนุนโดยข้อมูล, การป้องกันหลอกลวงโดยความสงสัย

คำถามการคัดเลือกไม่ใช่เรื่องพรสวร—heคือเรื่องความไว้วางใจ

tim NBA จะไม่มองเขาเพราะอะไรที่เขาทำ—they จะเลือกก่อนเพราะอะไรที่เขายังทำไม่มาก คำถามไม่ใช่ว่า “เขาทำคะแนนได้มั๊?“—แต่ว่า “เราพอจะปล่อยให้อยู่คนเดียวในฝั่งป้องกันได้มั๊?” ฉันเห็นคนตัวใหญ่มากพอๆ มาแล้วไป—ไม่มีใครหยุดความสองหน้านี้ไว้อย่างชัดเจน เขามาก็อาจเป็นยักษ์เงียบคนสุดท้ายท值得ลงเดิมพัน… หากคุณกล้าพอจะละสายตาและไว้วางใจในแบบจำลองของคุณ