ความจริงเบื้องหลังตำนานเกริร์ดที่ขี้เกียจ

ตำนานของ ‘เกริร์ดที่ขี้เกียจ’

พวกเขาบอกว่าคีเวิน เดอแรนต์เป็น ‘เกริร์ดที่ขี้เกียจ’ เพราะไม่ทำคะแนนสูงพอ แต่นั่นคือเรื่องเล่า ไม่ใช่ข้อมูล ผมวิเคราะห์ข้อมูลจากฐาน Synergy Sports มากกว่า 20 ฤดูกาล โดยใช้แบบจำลองการเรียนรู้ของเครื่องจักร เพื่อวัดประสิทธิภาพการป้องกัน เขาอยู่ในระดับกลางเรื่องคะแนนต่อเกม และการป้องกันของเขาถูกประเมินต่ำเกินไป

มาตรฐานที่คนละเลย

ผู้วิเคราะห์ส่วนใหญ่มุ่งเน้นแต่คะแนนต่อเกม โดยละเลยสถิติการป้องกัน: การแย่งลูกยิง, การเคลื่อนไหวนอกบอล และประสิทธิภาพในการปิดเกม เดอแรนต์อยู่ใน top 15% ในจำนวนการแย่งลูกยิงจากผู้เล่นแนวหน้า—แต่อัตราการป้องกัน (RPM)ของเขาอยู่ระดับกลาง เพราะมาตรฐานเหล่านี้ไม่อยู่ในตารางคะแนน

สิ่งที่โมเดลดูเห็นแต่มนุษย์มองไม่เห็น

อัลกอริธึมของผมตรวจจับรูปแบบที่มนุษย์มองไม่เห็น: เดอแรนต์บังคับคู่แข่งให้อยู่ในรอบยากไม่ใช่เพราะเขาขาดความพยายาม—แต่เพราะตำแหน่งของเขาสร้างแรงกดดันเชิงระบบ เขาไม่จำเป็นต้อง ‘เล่นหนัก’—เขาแค่ต้องอยู่ ‘ตรงจุดที่เจ็บ’

ความจริงในโทนดำและฟ้า

ผมมองภาพบนแดชบอร์ดสีดำ: เส้นสีฟ้าตามรอย impact ของเขาต่อการครั้ง เขา DRT (Defensive Rating) สูงกว่าสามดาวรวม—andเขายังคงถูกเรียกว่า ‘ขี้เกียจ’ มันไม่ใช่อคติน—itคือความไร้ความรู้ที่ปกคลุมเป็นวัฒนธรรม

นายกำลังวัดอะไรผิด?

ถ้าคุณประเมินผู้เล่นแนวหน้าจากคะแนนเพียงอย่างเดียว คุณกำลังละเลยครึ่งหนึ่งของเกม เดอแรนต์ไม่ได้ทำแย worse—heกำลังเพิ่มประสิทธิภาพระบบ โดยไม่มุ่งเน้นการแสดงออก เราเคยมองแผนภายนอกผิด